مطالعات پژوهشی نشان میدهد کودکان خیابانی با فشار خانواده بهکار مشغولاند؛ بطوری که حدود 78 درصد
خانوادههای این کودکان، با کار فرزندان خود موافقاند.
به گزارش قدس آنلاین به نقل از ایسنا، تغییر و تحولات اجتماعی در سه دهه اخیر، همراه با افزایش آگاهیهای
عمومی و گسترش اطلاعرسانی زمینهساز تحقیقات و بررسیهایی درباره مسائل مختلف اجتماعی شده است.
از جمله مشکلات اجتماعی که مورد توجه فعالان اجتماعی و مدنی در سالهای اخیر بوده، مسائل مربوط به
کودکان از جمله کودکان کار و خیابانی بوده است.
مساله کودکان خیابانی فقط به ایران یا کشورهای درحال توسعه محدود نمیشود بلکه مسالهای جهانی است.
هر چند تخمین تعداد دقیق کودکان خیابانی غیرممکن است مطمئنا میتوان گفت که این تعداد به دهها میلیون
کودک در سراسر جهان بالغ میشود و احتمالا تعداد آنها در حال افزایش است. در ایران نیز آمار دقیقی از کودکان
خیابانی در دست نیست که از جمله مهمترین دلایل این موضوع میتوان به زندگی پنهان، جابجایی و متغیر بودن
تعداد آنها در زمانهای گوناگون اشاره کرد.
سابقه تامل و مطالعه در مساله کار کودکان در ایران به
بیش از سه دهه پیش بازمیگردد اما توجه به کودکان
خیابانی کمی دیرتر و در دهه 60 آغاز شد. در اواسط دهه هفتاد، توجه جامعه ایران بهطور جدی به کودکانی که
در خیابانهای تهران و سایر شهرهای بزرگ کشور به دستفروشی مشغول بودند، جلب شد.
یکی از پذیرفتهترین تعاریف و طبقهبندیها از
کودکان خیابانی تعریفی است که یونیسف ارائه داده و آنها را به دو
گروه اصلی تقسیم میکند. دسته اول، کودکان خیابانی هستند که شاغل در خیاباناند و غالبا از خانوادههای کم
درآمد و پرجمعیتاند و علت حضور آنها در خیابان کسب درآمد است. دسته دوم کودکانی هستند که خیابان به
منزله خانه آنهاست و این گروه از خانوادهای برخوردار نیستند.
یافتههای یک تحقیق
مروری 9 ساله بر روی 40 پژوهش انجام شده در موضوع کودکان خیابانی طی
سالهای 78
تا 86 در استانهای تهران، مشهد، اصفهان، قم، کرمانشاه، اراک، اهواز، بندرعباس، ارومیه، گیلان، بندرترکمن، و
گنبدکاووس نشان میدهد که در 20 مطالعه انجام شده از 40 مطالعه، 91 درصد کودکان را پسران و 9 درصد را
دختران تشکیل میدهند.
همچنین طبق یافتههای 28 مطالعه، بیش از
50 درصد کودکان در گروه سنی 12 سال و بالاتر قرار داشته و در 7
مطالعه، بیش از 50 درصد کودکان خیابانی زیر 12 سال بودند.
منبع:قدس آنلاین
ادامه مطلب
